Blog

Wyłaniam się z liści opadłych jesiennych. Zrodzony na nowo z wyczyszczoną głową, minionego, sztucznego, co owładnęło moje serce na całego. W teraz, poukładany patrząc na zagojone rany, co ślady blizn po ich pozostałości w konturze mego światła, naiwne serce chciało gościć, by karmić się pięknem chwil w płynącej wtedy radości. Lecz w iluzji prawdy manipulowało,…

Kolorowe grzałki słońca napełniające istotę człowieka prądami jesiennymi, ziemskimi. Aktywnie siłą doładowujące słońcem z całego roku zebranym i ofiarowanym z promieniem kosmosu, przed zimnością chłodu i mrozu karmiące. Ładujące siłą i mocą z zapachem powiewów zmieszanych z nićmi tkanymi ciepłym wiatru niesieniem, lata przeminięcia wspomnieniem Zapachem otwierającym spojrzenie szersze, napełniając w zakamarkach umysłów wszelakości, wszystkości…

Początkujący startu nadający pierwszy z ciągu liczb cyklu zradzający. Powstawanie nowego w nowiu nowym zapoczątkowanego. Dawne, stare już odeszło ze wspomnieniem prysło, pierzchło. Rozmyło się w pamięci wodnym wietrze epopei księgi pierwszej. W minionym tomie spisanym w nadruku istoty, jej boskości cnoty. Zapis w duszy zostaje, choć po ziemsku, być może w chwili zapomnianym. Tylko…

…gdy ludzkie umysły śpią w większości wtedy moje myśli są nie zakłóconymi i płyną w czystości mej własnej, całej okazałości i wyciszenie w medytacyjnym trybie jest mało ciasne. i sobie przyklasnę, będąc w trybie porannego blasku jutrzenki to potrzeba wstawania tak przez całe życie bez przerwy. Przed blaskiem słońca, jak jakiś dozorca gdzie mentalne chmurki…

Nie wzruszone wy…Drzewa pięknej krainy jezior i gór i życia w was, z nami. W majestacie powiewu wiatru, promieni smagających lica, grzejących trawy dla stóp ludzkich okalające przytulnością i ciepłym tchnieniem serc przyrodnich. W splocie pulsu współistnienia z wami przecudownymi istnieniami.  grzegoSłav©

W nielicznych jednostkach występuje takowa skrajność.  Poszukiwana w obecnym czasie, uznana jako słabość, lub marność, bo dla większości świata to nie na czasie.  Być może widzą to jako mało modne, lecz raczej dla reszty nieosiągalne i w jaźniach ich ciasno, niewygodne.   Choć kładą do głów, że każdy jest inny, to i tak upodabniają się…

Poznaje w sobie cząstkę tego co nigdy nie umiera. Licząc od życia początku, znaczy zaczynam od zera. Przeliczam co żyje wieczność i jest tych składników masa cała i nie zamartwiam się, by we mnie w stałości pozostała. To nie tak, by się tym przejmować i sobie cokolwiek ujmować. Tego nie wypierze żaden proszek i żadne…

Między oddechem, a konturem skóry ma miejsce i mieści się krajobraz jak mało który. Jedynie i we wszystkim, żyje w granicach pola widzenia, a także w odczuciu uczuć zassanych z przestrzeni, co w słońcu blaskiem się mieni. To co do nas dochodzi do powiek przyciągane. Podobno od nas pochodzi, lecz w konturze krajobrazu mieści się…

Trawa za powietrzem, zgęstniałego eteru widoczne okiem ludzkim dreszcze. Falują gęstwiny poświatą odbicia promiennego nieboskłonu. Tak trudno teraz wysiedzieć jest w domu. Początek nowego wnoszą do wnętrza ludzkiego. Spójrz na to tato i weź zaproś mamę, by na polanie zjeść zacne śniadanie. Popatrzeć bezwiednie na powietrze, nawet te z deszczem. Które wyostrza kontury widoków natury….