Blog

Wysyłam trochę prozy z zimowego pnia śpiącej brzozy. Ukochanej z całego ziemskiego drzewostanu. Mej wybranej… Klepię w twórczy bęben w rytmie taktu serca bicia. Tworząc słów wianuszki przemijającej prozy życia. Korzeniami przenikam matkę ziemię, na drugą stronę do nieba sięgając. Kiełkami przebijając. To ciągłe, rodzące  się dla nowego życia. Do nieskończoności światła, ogrzewającego moje lica….

Dwie pełnie stworzyły zaćmienia blasku poszycie. Zaciemniając blask światła w niebiosach prześwicie. Jakby światło nie mogło się pomnażać, zaczęli wzajemnie się obnażać i przy tym mocno obrażać. W światłości miłości mocnej, nadobnie trwającej. Z ich istot na świat się rozpościerającej. Mnożącej na ludzi, sączącej… Ściemnili ściemniając, a przy tym tak wiele sobie opowiadając. Blask ich…

Poznaje w sobie cząstkę tego co nigdy nie umiera. Licząc od życia początku, znaczy zaczynam od zera. Przeliczam co żyje wieczność i jest tych składników masa cała i nie zamartwiam się, by we mnie w stałości pozostała. To nie tak, by się tym przejmować i sobie cokolwiek ujmować. Tego nie wypierze żaden proszek i żadne…

Był sobie ściernym papierem Paź stworzony i królewna z drewna twardego, do obróbki dla papieru ściernego, mniej gradziastego, bardziej gładzącego, który tak sobie trochę marzył, że będzie tylko jej drzewo gładził, a ono całe było poszarpane i nie gotowe na wygładzanie… Trzeba temu drewnu szlifowania dogłębnego było…  Taką drogę dla nich Stworzyło Stworzenie, co wszystkim…

Wysławiam nadbagaż ciszy Krzyczę milczeniem. Jajkami na twardo przełyk rozpycham, bez soli w oku… Dławię pustkę wrzaskiem ciszy, zanieczyszczając przestrzeń niczyją… Łzy chcą wyjść na wierzch, ujawnić słone żale, zgubić je na poparzonych policzkach. Ryję pustkę szeptem wrzasków o brzasku świtawym. Kurwa!!!  Ciii, dzieci śpią… A mnie się wybrzmiewać chce, wtedy szeptam, że aż uszy…

Rozciągam sekundę, by zmieściła chwil więcej. Rozpycham się w niej z wnętrza sekundowego, całkiem dobrze rozciąganego. Przedłużam chwilę na całego i czerpię do wnętrza swego. Nawet wokół mnie sporo sekund mknie… Patrzę jak większość z nich przed sobą, sekundy pośpiesza i jedna od drugiej w pogoni, emocje ludzkie wskrzesza.  Każdą następną w tempo pospieszne podkręca,…

Gdy jutrzenka srebrzy światłem płatki śniegu. Zimnym blaskiem spowolnienia słonecznego biegu. Mróz odbija zamarźnięte światło do powieki. W cyklach matki ziemi, przemijają czasu wieki. Gdy niebo w słońcu się weseli i widać konturów każdy szczegół w śniegowej aurze lasu życia, zwierzaki śpią gdzieś w swoich poszyciach. Drzewa swym jestestwem, gałęziami rysują na niebie, migocząc przy…

To ten moment, gdy twoje sanie stoją już odpalone. Gdy tańczysz sam ze sobą, na szczycie góry swojej. Wchodząc tylko w ciszy ostoję. Otacza cię przyrodnia  przestrzeń i więcej już niczego nie chcesz. Wygoniłeś gdzieś owego mikołaja, niech się ze swoimi podarkami z dala od ciebie szlaja. Prezenty masz wtedy, gdy sam zadziałasz, reszta to tylko…

Pomiędzy ścian połowami. Oddzieleni sobie sami. Zwą się istotami – singlowcami. Nigdy w rodzie, jak w tłoku między owcami. Modnie, wygodnie, spokojnie i rozwojowo sobie samym, tak łatwo żyć ciągle na nowo. W programie i nakładce nowych czasów. Samotnych końcówek, niby szczęśliwych zarobasów. Co nie potrzeba im nikogo do bycia w szczęśliwości, bo nie czują…

Utkałem swój odcisk istnienia na rzeczywistości wydruku. Idąc spokojnie po śliskim, miejskim bruku.  Z braku posłuchu i zwrotów dla światło mych pakietów wysyłanych i podsumowanych dla dobra wzlotów ludzkości nalotów i w kasowaniu naleciałości po całości. Myśli i czyny spontaniczne raczej rodowo i automatyczne dziedziczne Zwroty w zupełności nie były oczekiwane, że mają być później,…

Budzę się wewnętrznie inaczej niż budziłbym się wszędzie. Nie licząc jak będzie, budzę się z przyzwyczajenia i zmienia się nic, w pustym mego stanie istnienia. Mam wiele w temacie do powiedzenia, lecz nie chadzam do fryzjera. Sam golę głowę i łysinę zamieniam w niewypowiedzialności słowa, które roztapiam z rana ciepłym napojem, może być kawa, nie…